لابلاى اموالى كه انفاق مىكنيد بدون توجه چيز نامرغوبى باشد ، مشمول اين سخن نيست . سخن اين است كه از روى عمد اقدام به چنين كارى نكنيد .
تعبير به « طيبات » ( پاكيزهها ) هم پاكيزگى ظاهرى را شامل مىشود ، و ارزش داشتن براى مصرف ، و هم پاكيزگى معنوى ، يعنى اموال شبهه ناك و حرام زيرا افراد با ايمان از پذيرش همه اينها كراهت دارند ، و جمله « * ( إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فِيه ) * » شامل همه مىشود و اين كه بعضى از مفسران آن را منحصر به يكى از اين دو دانستهاند صحيح به نظر نمىرسد .
نظير اين آيه در سوره آل عمران آيه 92 نيز آمده است آنجا كه مىفرمايد : لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ : « هرگز به حقيقت نيكوكارى نمىرسيد ، مگر آنكه از آنچه دوست داريد ، انفاق كنيد » . البته اين آيه بيشتر روى اثرات معنوى انفاق تكيه مىكند .
و در پايان آيه مىفرمايد : « بدانيد خداوند بى نياز و شايسته ستايش است » ( * ( وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّه غَنِيٌّ حَمِيدٌ ) * ) .
يعنى نه تنها نيازى به انفاق شما ندارد ، و از هر نظر غنى است ، بلكه تمام نعمتها را او در اختيار شما گذارده ، و لذا حميد و شايسته ستايش است .
بعضى احتمال دادهاند كه « حميد » در اينجا به معنى اسم فاعل باشد ( ستايش كننده ) نه به معنى محمود و ستايش شده ، يعنى در عين اينكه از انفاق شما بى نياز است شما را به خاطر اموال پاكيزه اى كه انفاق مىكنيد ، مورد ستايش قرار مىدهد .
نكته :
شك نيست كه انفاق در راه خدا براى تقرب به ذات پاك او است و مردم هنگامى كه مىخواهند به سلاطين و شخصيتهاى بزرگ تقرب جويند ، بهترين اموال خود را به عنوان تحفه و هديه براى آنها مىبرند ، در حالى كه انسانهاى ضعيفى