شان نزول :
از روايات اسلامى چنين استفاده مىشود كه در آغاز نزول حكم روزه ، مسلمانان تنها حق داشتند قبل از خواب شبانه غذا بخورند ، چنانچه كسى در شب به خواب مىرفت سپس بيدار مىشد خوردن و آشاميدن بر او حرام بود .
و نيز در آن زمان آميزش با همسران در روز و شب ماه رمضان مطلقا تحريم شده بود .
يكى از ياران پيامبر ص به نام « مطعم بن جبير » كه مرد ضعيفى بود با اين حال روزه مىداشت ، هنگام افطار وارد خانه شد ، همسرش رفت براى افطار او غذا حاضر كند به خاطر خستگى خواب او را ربود ، وقتى بيدار شد گفت من ديگر حق افطار ندارم ، با همان حال شب را خوابيد و صبح در حالى كه روزه دار بود براى حفر خندق ( در آستانه جنگ احزاب ) در اطراف مدينه حاضر شد ، در اثناء تلاش و كوشش به واسطه ضعف و گرسنگى مفرط بيهوش شد ، پيامبر بالاى سرش آمد و از مشاهده حال او متاثر گشت .
و نيز جمعى از جوانان مسلمان كه قدرت كنترل خويشتن را نداشتند شبهاى ماه رمضان با همسران خود آميزش مىنمودند .
در اين هنگام آيه نازل شد و به مسلمانان اجازه داد كه در تمام طول شب مىتوانند غذا بخورند و با همسران خود آميزش جنسى داشته باشند .
تفسير : توسعه اى در حكم روزه
چنان كه در شان نزول خوانديم در آغاز اسلام آميزش با همسران در شب و روز ماه رمضان مطلقا ممنوع بود ، و همچنين خوردن و آشاميدن پس از خواب