گر چه اين انسان در چنين شرائط مؤمن است ، و با خداى خود آشنا ، ولى امكان دارد كه هر آن اين نعمت به خاطر عواملى از او سلب گردد ، و از صراط مستقيم منحرف و گمراه شود .
پس بايد هر شبانه روز لا اقل ده بار از خداى خود بخواهد كه لغزش و انحرافى براى او پيش نيايد .
بعلاوه اين « صراط مستقيم » كه همان آئين حق است مراتب و درجاتى دارد كه همه افراد در پيمودن اين درجات يكسان نيستند ، هر مقدار از اين درجات را انسان طى نمايد ، باز درجات بالاتر و والاترى وجود دارد كه انسان با ايمان بايد از خدا بخواهد تا او را به آن درجات هدايت كند .
در اينجا اين سؤال معروف كه چرا ما همواره درخواست هدايت به صراط مستقيم از خدا مىكنيم مگر ما گمراهيم ؟ مطرح مىشود .
وانگهى بفرضى كه اين سخن از ما زيبنده باشد از پيامبر و امامان كه نمونه انسان كامل بودند چه معنى دارد ؟ ! در پاسخ اين ايراد مىگوئيم :
اولا : همانطور كه اشاره شد انسان در مسير هدايت هر لحظه بيم لغزش و انحراف درباره او مىرود ، به همين دليل بايد خود را در اختيار پروردگار بگذارد و تقاضا كند كه او را بر راه راست ثابت نگهدارد .
ما نبايد فراموش كنيم كه وجود و هستى و تمام مواهب الهى ، لحظه به لحظه از آن مبدء بزرگ به ما ميرسد .
سابقا گفتيم مثل ما و همه موجودات ( از يك نظر ) مثل لامپهاى برق است ، اگر مىبينيم نور لامپ ، متصل و يك نواخت پخش مىشود به خاطر آنست كه لحظه به لحظه نيرو از منبع برق به او ميرسد ، منبع برق هر لحظه نور جديدى توليد مىكند و بوسيله سيمهاى ارتباطى به لامپ تحويل مىگردد .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 46
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٦