همين كه حادثه ناگوارى رخ مىدهد ، اظهار تاسف مىكنند و آن را دليل بر بى نتيجه بودن آن قيام مىپندارند ، غافل از اينكه هيچ هدف مقدس و گرانبهايى بدون دادن قربانى يا قربانيها بدست نيامده و اين يكى از سنن اين جهان است .
قرآن كريم كرارا از اين دسته سخن به ميان آورده و آنها را سخت سرزنش مىكند .
گروهى از اين قماش مردم در آغاز اسلام بودند كه هر گاه كسى از مسلمانان در ميدان جهاد به افتخار شهادت نائل مىآمد مىگفتند فلانى مرد ! و با اظهار تاسف از مردنش ، ديگران را مضطرب مىساختند .
خداوند در پاسخ اين گفتههاى مسموم پرده از روى يك حقيقت بزرگ بر مىدارد و با صراحت مىگويد : شما حق نداريد كسانى را كه در راه خدا جان مىدهند مرده بخوانيد آنها زندهاند ، زنده جاويدان ، و از روزيهاى معنوى در پيشگاه خدا بهره مىگيرند ، با يكديگر سخن مىگويند ، و از سرنوشت پربارشان كاملا خشنودند ، اما شما كه در چهار ديوارى محدود عالم ماده محبوس و زندانى هستيد اين حقايق را نمىتوانيد درك كنيد .
نكتهها :
1 - چگونگى حيات جاودانى شهيدان
در اينكه حيات و زندگى شهيدان چگونه است ؟ در ميان مفسران گفتگو است ، بدون شك ظاهر آيه اين است كه آنها داراى يك نوع حيات برزخى و روحانى هستند چرا كه جسمشان از هم متلاشى شده و به گفته امام صادق ع آن حيات با بدنى است مثالى ( بدن مجرد از ماده معمولى و همگون اين بدن ) كه تفسير آن در سوره مؤمنون آيه 100 وَمِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ خواهد آمد . ( 1 ) .
هامش
( 1 ) تفسير نور الثقلين جلد 3 صفحه 559 ذيل آيه 100 سوره مؤمنون .