اين يك قانون كلى در باره گنهكاران از هر قوم و ملت و گروه و جماعت است .
و اما در مورد مؤمنان پرهيزگار ، نيز يك قانون كلى و همگانى وجود دارد كه آيه بعد بيانگر آن است : « كسانى كه ايمان آوردهاند و عمل صالح انجام دادهاند آنها اصحاب بهشتند و جاودانه در آن خواهند بود » ( * ( وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ) * ) .
نكتهها :
1 - كسب « سيئة »
« كسب » و « اكتساب » به معنى تحصيل كردن چيزى از روى اراده و اختيار است ، بنا بر اين جمله « * ( بَلى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً ) * » اشاره به كسانى است كه با علم و اختيار مرتكب گناهان مىشوند و تعبير « كسب » شايد از اين نظر باشد كه گنهكار در يك محاسبه كوته بينانه انجام گناه را به سود خويش و ترك آن را به زيان خود مىپندارد ، اينها همان كسانى هستند كه در چند آيه بعد به آنها اشاره كرده مىگويد : آنها آخرت را به زندگى دنيا فروختهاند لذا تخفيفى در مجازاتشان نيست .
2 - احاطه خطيئه چيست ؟
« خطيئه » در بسيارى از موارد به معنى گناهانى است كه از روى عمد تحقق نيافته ، ولى در آيه مورد بحث ، به معنى گناه كبيره ( 1 ) و يا آثار گناه ( 2 ) است كه بر قلب و جان انسان مىنشيند .
هامش
( 1 ) تفسير كبير فخر رازى ذيل آيه .
( 2 ) تفسير الميزان ذيل آيه .