در « فرهنگ دهخدا » پس از تاييد اينكه اين كلمه عبرى است مىگويد :
« صابئين » جمع « صابى » و مشتق از ريشه عبرى ( ص - ب - ع ) به معنى فرو رفتن در آب ( يعنى تعميد كنندگان ) مىباشد . كه به هنگام تعريب « ع » آن ساقط شده و « مغتسله » كه از دير زمانى نام محل پيروان اين آئين در خوزستان بوده و هست ترجمه جامع و صحيح كلمه « صابى » است .
محققان معاصر و جديد نيز اين كلمه را عبرى مىدانند .
« دائرة المعارف » فرانسه جلد چهارم صفحه 22 اين واژه را عبرى دانسته و آن را به معنى فرو بردن در آب يا تعميد مىداند .
« ژسينوس » آلمانى مىگويد : اين كلمه هر چند عبرى است ولى محتمل است از ريشه اى كه به معنى ستاره است مشتق باشد .
نويسنده « كشاف اصطلاح الفنون » مىگويد : « صابئين فرقه اى هستند كه ملائكه را مىپرستند ، و » زبور « مىخوانند ، و به قبله توجه مىكنند .
در كتاب « التنبيه و الاشراف » به نقل « امثال و حكم » صفحه 1666 آمده :
« پيش از آنكه زرتشت آئين مجوس را به » گشتاسب « عرضه كند و او آن را بپذيرد مردم اين ملك بر مذهب » حنفاء « بودند و ايشان صابئانند ، و آن آئينى هست كه » بوذاسب « آن را به زمان » طهمورس « آورده است .
و اما علت اختلافات و گفتگو در باره اين طائفه اين است كه : در اثر كمى جمعيت آنها و اصرار به نهان داشتن آئين خود ، و منع از دعوت و تبليغ و اعتقاد بر اينكه : آئين آنها ، آئين اختصاصى است ، نه عمومى ، و پيغمبرشان فقط براى نجات آنها مبعوث شده است و بس ، وضع آنها به صورت اسرارآميزى در آمده ، و جمعيت آنها به سوى انقراض مىرود . اين به خاطر همان احكام خاص و اغسال مفصل و تعميدهاى طولانى است كه بايد در زمستان و تابستان انجام دهند ، ازدواج با غير همكيش خود را حرام مىدانند و حتى الامكان به رهبانيت و ترك معاشرت
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 289
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٨٩