امير المؤمنين عليه السلام نيايش زيرا را هر وقتى كه با دشمن مواجه مىگشت ، به بارگاه خدا عرض مىكرد : « پروردگارا ، در اين ميدان كه مرز زندگى و مرگست دلهاى طرفين به تو متوجّه شده و گردنها به طرف تو دراز گشته است و چشمها به پيشگاه تو خيره شده و گامها به سوى تو برداشته شده و بدنها از هول و هراس مرگ لاغر شده است . پروردگارا ، عداوتهاى پنهانى آشكار شده و ديگهاى كينه توزىها به غليان افتاده است . خداوندا ، از غايب بودن پيامبرمان به تو شكوه مىكنيم و از زيادى دشمن و پراكندگى تمايلات پناه به تو مىآوريم . اى پروردگار ما ، ميان ما و قوم مقابل ما را با حق و حقيقت حل و فصل فرما و تويى بهترين گشايشگران » ( 1 ) نيايش و پناه بردن به الطاف خداوندى در هنگام رويارويى با دشمن كه مبادا اختيار از دست خارج شود و به دشمن ستم شود .