آرى ، به هر سو مىنگرد ، ديگر نه مالك اشتر را مىبيند ، نه ابو ذر غفارى را ، نه عمّار بن ياسر و نه ذو الشهادتين ( 1 ) و نه ابن التيهان ( 2 ) و ديگر برادرانش را كه در راه طلب حق و حقيقت از جان گذشتند و خونشان در صفّين به دست نابكاران دنياپرست بر زمين ريخته شد . كجايند كجا رفتند خدايا ، آنان را نمىبينم چگونه فراق آن همسفرانم را تحمل كنم در صورتى كه معاهدهء فداكارى تا از جان گذشتن در سفر رو به پيشگاه خدا با من بسته بودند .
( 3 ) 1 - ( آن شهداى راه حق و حقيقت تا ديروز با من بودند و امروز همهء آنان كوچ كرده و به جاى خود آتشهايى در مغز دل گذاشته و رفتهاند . ) 2 - نذر مىكنم اگر برگردند به سوى من ، گل و ريحان در طريق آن سواران خواهم كاشت . ) نوف مىگويد : سپس دست مباركش را به محاسن شريفش زد و گريه اى ممتد فرمود ، سپس گفت : آه ، اسفا بر آن برادرانم كه قرآن را خواندند ، عمل به آن را براى حيات خود تحكيم كردند و در بارهء تكاليف خود انديشيدند و آنها را به جاى آوردند . سنت را احياء و بدعت را نابود ساختند . دعوت به جهاد شدند ، پاسخ به آن دعوت دادند و به رهبر اطمينان پيدا كرده ، از او پيروى كردند . سپس با بلندترين صدا ، ندا فرمود : جهاد ، جهاد ، اى بندگان خدا ، من در همين روز سپاه را تنظيم مىنمايم و هر كس بخواهد به سوى خدا