تفسير عمومى خطبهء صد و هفتاد و هشتم
4 - لا يشغله شأن ( او خداونديست كه هيچ كارى و هيچ امرى او را از چيز ديگر باز نمىدارد . )
هيچ چيزى او را از چيز ديگر مشغول نمىكند .
خداوند سبحان آن نوع موجود نيست كه اگر چيزى از اشياء عالم هستى ، او را به خود مشغول بدارد ، او از اشياء ديگر غافل بماند . اشتغال كه مانع از توجه به ديگرى مىباشد ، اشتغالات مربوط به ادراكات و انديشه و حواس محدود است كه در آن موقع كه به يك موضوع خاص توجه كرده و در حال ارتباط با آن است ، نمىتواند به موضوعى ديگر توجه كند و با آن ارتباط برقرار نمايد . اگر بخواهيم با يك مثال ناقص اين حقيقت را توضيح بدهيم ، جان آدمى را در نظر مىگيريم كه در حال توجه به يك انگشت ، مىتواند ديگر اعضاء را هم درك كند و در حال اشتغال به يك عضو ، ورود عامل تأثير كننده در عضو يا اعضاى ديگر را هم دريافت نمايد . همچنين مىتوانيم « من آدمى » را هم در مديريت تمامى استعدادها و فعاليتها و نيروهاى درونى و اعضاى مادى وجود آدمى در نظر بگيريم . مىبينيم توجه « من » به مديريت يك جزء از اجزاء