از وقيحترين صفات بيماران خودخواهى ، پرداختن به عيوب ديگران است .
تفاوت بسيار زياد است ما بين دو نوع توجه به صفات زشت ديگران : توجه براى اقدام مخلصانه به بر طرف كردن آنها كه از مصاديق نهى از منكر محسوب مىگردد و خود شرط احساس وحدت ما بين خود و انسانهاى آلوده به زشتىها است ، و عيبجويى و ابراز نقايص ديگران براى بالا بردن موقعيت خويشتن . ريشه اصلى اقدام مخلصانه به بر طرف كردن زشتىها و نقايص ديگران همانست كه انتقاد از عيوب خويشتن براى اصلاح و تزكيهء نفس مستند به آن است . يعنى همان گونه كه يك انسان وارسته نمىتواند زشتىها و عيوب خويشتن را بپذيرد و در صدد رفع آنها برمىآيد ، همچنان نمىتواند نواقص و منكرات زشت را در ديگران كه در ما وراء محسوسات ، وحدتى با يكديگر دارند بپذيرد و به اين جهت وظيفهء انسانى خود مىداند كه تا آن جا كه ممكن است در بر طرف كردن آنها بكوشد .
خوشا به حال كسى كه با احساس ناتوانى از شركت در اجتماع آلوده ، حيات انفرادى خود را تنظيم نمايد و به شئون زندگى خود بپردازد و به اطاعت پروردگارش مشغول شود و بر گناهانش پشيمان گردد و بگريد ، او مشغول خويشتن شود و مردم را از ناهنجارىهاى خود راحت نمايد