ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 164

حال كه چنين است : در هر نمازى كه حد اقل دو بار مىگوييم : * ( اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ) * ( 1 ) از ته دل بگوييم و بر مبناى باور بگوييم ، باشد كه اصل اولى خود شناسى را درك كنيم و سپس براى تكميل اين اصل با اصول ديگر به تكاپو بيفتيم . اين نيايش حياتبخش أللَّهمّ لا تكلنا إلى أنفسنا طرفة عين أبدا ( پروردگارا ، ما را [ حتى ] به مقدار يك چشم بهم زدن نيز بر خودمان وامگذار ) تكرار كنيم . و نگذاريم تكيه بر خود گسيخته از خدا ، بر سر ما آن بياورد كه بر سر بريده شدگان از فيض رحمانيت الهى آورده است . اكثريت قاطع مسلمانان در صدر اسلام با ياد خدا و با تكيه به فيض و رحمت الهى و با توكل و ايمان به مكتب ، به آن مقام والاى انسانيت و تقوى نائل گشتند ، با بوجود آوردن يك انقلاب واقعى ، روشنترين مشعلها را در جادّه‌هاى تكامل نصب نمودند . متأسفانه مدت طولانى نگذشت كه آن اكثريت تدريجاً كاهش يافت و هر اندازه كه آزمايشها مخصوصا بوسيلهء مال و مقام و شهرت شديدتر مىگشت ، بر شدت كاهش مىافزود . با اين حال عظمت اسلام و استحكام و جاودانگى اين دين مقدس ، با گذشت زمان و با كاهش مسلمانان واقعى ، هر چه بيشتر از پيش ، آشكارتر مىگشت . صحيح است كه مىگويند : اگر حقيقت اسلام خود حافظ و نگهدارندهء خود نبود ، اين دين انسان ساز قرنها پيش افول مىكرد و امروزه اثرى و خبرى از آن نمانده بود ، در صورتى كه اگر در جامعه شناسى مذهبى دوران ما .