تفسير عمومى خطبهء صد و شانزدهم
2 - أرسله داعيا إلى الحقّ و شاهدا على الخلق ( خداوند سبحان پيامبر را براى دعوت بسوى حق و شاهد بر خلق فرستاد )
رسالت پيامبر دعوت بر حق بود
نه دعوت به امور باطل و نه دعوت به امور مشتبه و ابهام انگيز . پيامبر مردم را به آن امورى كه خود بالضروره براى تحصيل آنها نهايت كوشش را داشتند و زندگى طبيعى آنان بدون آن امور امكان پذير نبود ، دعوت نمىكرد . پيامبر مردم را به سوى خود نيز دعوت نمىفرمود كه آنان را دور خود جمع كند و براى تاختن در ميدان مراد اين دنياى زودگذر مركبى بدست بياورد . اگر مقصود آن برگزيدهء خدا اين گونه مسائل بود ، بزرگان عرب در آن زمان عموما و بزرگان قريش خصوصا اين مركب و ميدان را براى او آماده مىكردند مشروط به اين كه كارى با عقائد و فرهنگ جامد و تقليدى و اموال و اعتبارات دنيوى آنان نداشته باشد و مىدانيم كه اين مقصود بدون در حدود 80 جنگ و دفاع و سختىهاى مهلك و گرفتاريهاى شعب ابي طالب و