ترجمهء خطبهء صد و شانزدهم
امير المؤمنين عليه السلام در اين خطبه ياران خود را اندرز مىدهد خداوند سبحان پيامبر را براى دعوت بسوى حق و شاهد بر خلق فرستادآن برگزيدهء محبوب رسالتهائى را كه از پروردگارش گرفته بود ، بدون ضعف و تقصير بمردم تبليغ فرمودو در راه خدا با دشمنان خدا بدون سستى و عذرخواهى غير موجه جهاد نموداو پيشواى هر انسانى است كه تقوى بورزدو بينائى كسى كه در مسير هدايت قرار بگيردو از جملهء اين خطبه است : اگر مىدانستيد آنچه را كه مىدانم و غيب آن از شما پوشيده است ، در آن هنگام از آسايشگاههاى خود بيرون مىرفتيد و در اين راه و در آن راه بهت زده مىگشتيدگريه به اعمال خود مىكرديدو بر سر و سينهء خود مىزديدو اموال خود را بدون نگهبان و كسى كه براى حفظ آن جانشين شما باشد رها مىكرديدو هر كس از شما را نفس خود مشغول مىنمود و به كسى ديگر توجهى نداشتولى آنچه را كه براى شما تذكر داده شده بود به فراموشى سپرديدو از آنچه كه شما را از آن بيمناك كرده بودند ، خاطر جمع شديد در نتيجه رأى شما از مغزتان گم شدو امر شما بر شما پراكنده گشتبسيار دوست مىدارم خداوند بين من و شما جدائى بيندازدو مرا به مردمى ملحق بسازد كه براى من شايسته تر از شما بوده باشندسوگند به خدا - مردمانى مبارك رأىداراى بردبارى متينگويندگان بر حقدورى گزيدگان از ستمبراى حركت در راه خدا سبقت بگيرندو در صراط مستقيم حركت سريع كنندمردمانى كه در كسب توشه براى آخرت ابدى خودو كرامت گواراى آن حيات فنا ناپذير پيروز گشتند آگاه باشيد ، به خدا سوگند ، آن فرزند ثقيف مبتكر و رويگردان از حق و عدالت بر شما مسلط مىگرددمحصولات شما را مىخوردو پيه شما را آب مىكند . بيار آنچه را كه دارى اى پدر جعل