ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 62

شبسترى بنا بر اين ، آن مكتبهاى عرفانى كه گمان مىكنند با نفى پديده‌ها و شئون هستى و با انكار آنچه كه موجود است چه در موجوديّت انسان و چه در قلمرو جهان ، مىتوانند با هستى آشنائى پيدا كرده و به مقام والاى گرديدن در هستى نائل آيند ، در اشتباهند و جاى تأسّف است كه براى اين نفى و انكار از هيچ گونه تلاش و رياضت مضايقه نمىكنند و حتّى از پديدهء عشق كه اگر حقيقت داشته باشد مىتواند درس مقصود از كارگاه هستى را تعليم بدهد ، جز وجد و حال درونى كه ناشى از ناديده گرفتن زنجير قوانين هستى است ، نتيجهء ديگرى نمىگيرند . عرفان اسلامى من را نفى نمىكند ، بلكه من را در مجراى گرديدن قرار مىدهد و آن را از چنگال خود طبيعى رها مىسازد و رهسپار اصل خويشتن مىنمايد : * ( يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً ) * ( 1 ) ( اى نفس رسيده به مقام والاى اطمينان و آرامش ، برگرد بسوى پروردگارت در حالى كه تو از او خشنود [ يا از جريان هستى خويش كه در جاذبهء ربوبى سپرى شده است ، خشنود ] و خدا از تو راضى است ) .