ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 360

مىشد چنانچه به فلسفهء آنها پىمىبرديم و بيك مشيت الهى معتقد بوديم . شخص مؤمن از شكنجه‌ها و عذابهاى روحى خود لذت مىبرد ( 1 ) و بيدادگرىها و سختگيريهائى كه دشمنانش نسبت به او روا مىدارند در نظرش دلچسب و گوارا جلوه كند حتى خطاها و گناهانى كه از او سرميزند از وى سلب اميد نمىكند . اما در دنيائى كه هر گونه شعلهء ايمان خاموش شده است ، حتى درد و مرض معناى خود را هم از دست داده و ديگر بجز شوخيهاى زشت و مسخرگىهاى شومى تلقى نمىشود » ( 2 ) دريغا كه بشر بجاى آنكه از تلخى ناگواريها و مصائب براى هشيارى و به خود آمدن و بيدارى خويشتن بهره بردارى كند و بجاى آنكه با چشيدن طعم تلخ ناگواريها و مصائب از حال ديگر همنوعان خود اطلاع پيدا كرده و در صدد منتفى ساختن آنها يا جبران و تعديل طعم تلخ آنها از همنوعان خود برآيد ، پياله‌هاى زيباى شراب بدست مىگيرد ، تا ساعتى يا ساعتهائى از طعم تلخ آن ناگواريها و گرفتگىهاى روحى رها شود ، و بدين ترتيب نيروها و فعاليتهاى مغزى را كه مىتوانند آن نكبتها و دردها را يا از بين ببرند و يا چنان تفسير كنند كه شكنجهء روحى ناشى از آنها را از بين ببرند ، با همان مايعات مخدر خنثى مىكند و يك نكبت ديگر به آن نكبتها و سيه روزيها اضافه مىكند و خود را تسليت مىدهد كه -