مقدارى از خطاهائى را كه بدون توجه به خطا بودن آنها مرتكب مىشويم و يا خطا بودن آنها را مىدانيم ، ولى پليديهاى آنها را نمىدانيم در مواقعى است كه با يك عده استشهاد و استدلالهاى بىمورد خود را فريب مىدهيم ، اين خودفريبىها به جهت تكرار و اصرار به آنها تدريجا قبح و زشتى خود را از دست مىدهند و در نتيجه بدون اين كه از زشتى و پليدى آن خطاها كاسته شود ، آنها را مرتكب مىشويم و نمىدانيم كه چه گناهانى را انجام داده‌ايم و با خيال راحت هيچ توجهى به آن چه را كه انجام داده‌ايم ، نمىكنيم . به همين جهت است كه خداوند در آيهء شريفه دستور به بندگان مىدهد كه بگويند : * ( لا يُكَلِّفُ الله نَفْساً إِلَّا وُسْعَها لَها . . . ) * ( 1 ) ( اى پروردگار ما ، ما را