لطف و عنايت ربانى تو اى خداوند لطيف و توانا مىتواند ما را در سراى ابديت از ديدار آن وجود نازنين محروم نسازد ، آن چنان كه خورشيد جهان افروز از تابش فروغش بر اجسام محقر دريغ نمىدارد . اگر چه ما انسانهاى پست و ناچيز شايستهء آن الطاف ربوبى نيستيم كه پيامبر عزيزت لايق آنها است ، اما اميدها و آرزوهائى كه در درون ما شعله مىكشند ، همه و همه از عنايات تو سر مىكشند - « گر نمىدادم بر او ننمودش » و دل و عقل ما را بسوى تو متوجه مىسازند كه اگر قدرت مطلقه و رحمت واسعهء تو آن اميدها و آرزوهاى ما را بباد فنا مىداد ، از اول آنها را در درون ما بوجود نمىآورد .
ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 167
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص١٦٧