به اين دليل كه تنها با احساس و پذيرش احترام ذات خويش است كه مىتوان لزوم احترام ذات ديگر انسانها را به جهت وحدتى كه در استعداد خدايابى و هدف نهائى زندگى و به طور كلى مبدأ و مقصد حركت دارند ، پذيرفت . غير از اين دليلى كه ذكر شد ، هر مطلبى در بارهء عظمت و ارزش انسان گفته شود ، شعر و افسانه و خيالپردازى است و يا همان منطق سوداگرى است كه مىگويد : احترام ميكنم كه احترام شوم ، محبت مىورزم تا مورد محبت قرار بگيرم ، يا ضررى را از خود دفع كنم . و اين غير از منطق هدفى است كه مىگويد : * ( إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْه الله لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَلا شُكُوراً ) * ( 1 ) ( جز اين نيست كه ما شما را براى پاسخگوئى به ارتباط خدا اطعام مىكنيم ، نه از شما پاداشى مىخواهيم و نه سپاسى ) .