يا احنف ، كأنّى به و قد سار بالجيش الَّذي لا يكون له غبار و لا لجب و لا قعقعة لجم و لا حمحمة خيل يثيرون الأرض بأقدامهم كأنّها أقدام النّعام ( 1 ) ( اى احنف ، مىبينم كه آن مرد با لشكرى به حركت در آمده است كه نه غبارى دارد و نه هياهوئى . سم اسبهايش صدائى بروز نمىدهد و همهمه اى در اسبانش نيست ، زمين را با پاهايشان زير و رو ميكنند ، مانند پاهاى شتر مرغ ) . ابن ابى الحديد در مجلد هشتم از شرح نهج البلاغه از ص 126 به بعد مىگويد : اين مرد ( صاحب الزنج ) در فرات بصره در سال 255 ظهور كرد . و او خود را على بن محمد بن احمد بن عيسى بن زيد بن على بن حسين بن على بن ابي طالب عليه السلام معرفى كرد ، طايفهء زنج كه زمينهاى نمكزار را تصفيه مىكردند ، از او پيروى نمودند . مسعودى در كتاب مروج الذهب مىگويد : كردار على بن محمد دلالت ميكرد كه او از طالبيين ( اولاد على بن ابي طالب « ع » ) نبوده است ، زيرا روش او مانند روش ازارقه بود كه كشتن زنها و كودكان و كهنسالان