مىانديشيد و در حالى كه قلبش از آتش حسرت مىسوخت ، با بيانى موجز ، چنين گفت :
« اى مردمى كه به شما نيرنگ زدند و نيرنگ را پذيرفتيد و حيلهگرى حيلهكاران را شناختيد و باز در پيروى از هواى نفس پافشارى نموديد ؛ در آشوب و اشتباهكارى آن قدم برداشتيد و از حقّ آشكار روى برگردانديد و از طريق مستقيم منحرف شديد . به آن خدايى كه دانه را مىشكافد و بشر را مىآفريند سوگند ياد مىكنم كه اگر دانش را ازمعدن آن آموخته بوديد و نيكى را از موضعش اندوخته بوديد و راه روشن را انتخاب كرده بوديد و حق را از راه آن رفته بوديد ، راهها براى شما روشن مىشد ، نشانهها برايتان آشكار مىگرديد و هيچ يك نيازمند نمىشديد و به هيچ يك از شما مسلمانان و يا هم پيمانانتان ظلمى روا نمىشد ! »
* * * نتيجهء حكميّت معلوم است و پس از آن خوارج بر عليه على ( ع ) قيام كردند . على ( ع ) حاضر نشد كه با آنها بجنگد ، مطابق مشى هميشگى خود از در صلح با آنان در آمد . خوارج جمع شدند و همپيمان گشتند و گفتند : « اين دو حَكم ( عمرو بن عاص و ابوموسى اشعرى ) مطابق دستور خدا حكم نكردند . برادرانمان ( سربازان على ( ع ) ) با اين كه حاضر به پشتيبانى از آنها و نبرد بوديم ، به قضاوت آن دو نفر تسليم گرديدند و انسانها را در دين خود داور قرار دادند و كافر شدند . حمد خداى را كه ما در ميان اين مردم برحق هستيم . »
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1928
مساهمون: جورج جرداق
ص١٩٢٨