بود و سپس به صورت شورش و آنگاه محاصره درآمد و بالاخره به قتل عثمان منجر شد . ديديم ، آنهايى كه براى اعتراض به سياست عثمان و مشاوران او قيام كردند ، از بزرگان صحابه بودند كه خليفه و كارگزاران و بستگانش ، آنان را تحت شكنجه قرار داده بودند . انگيزهء انقلاب و مبارزهء آنان تنها مخالفت با سودطلبى و هواخواهى از عدالت و دفاع از اسلام بود و هيچگاه بهخاطر طمع در مقام و يا ثروت به مبارزه برنخاستند ، زيرا آنان برگزيدگان دورانى از بهترين دورانهاى اسلام بودند .
آنان در خود مسئوليتى همچون پيامبران بزرگ احساس مىكردند . مبارزه على ( ع ) با سياست عثمان در زمينه واگذارى زمينها به خويشان و نزديكانش ، به جهت طلب زمينى براى خود نبود ، زيرا از آنچه آسمان بر روى آن سايه مىافكند ، تنها « فدك » در دست على ( ع ) بود . آن هم طمع گروهى باعث شد كه آن را از دست على ( ع ) بگيرند . على ( ع ) در اين هنگام فرمود : « مرا با فدك و غيرفدك چه كار ؟ احتمال دارد كه پيكرم فردا در قبر باشد و آثارم در ظلمت قبر خاموش گردد و اخبارم پنهان گردد ! »
مبارزهء على ( ع ) با سياست مالى عثمان راهى نبود كه بخواهد از طريق آن به ثروت بيشترى دست يابد ، زيرا زهد على ( ع ) را مىشناسيم و نيازى به افزون گويى نيست .
مبارزهء على ( ع ) با سياست برترى خانوادگى عثمان كه انديشه و همّ بنىاميه و عثمان متوجه آن بود ، نه به اين جهت بود كه مىخواست بدين وسيله شكوه خانوادگى پيدا كند ، زيرا على ( ع ) پايهء اسلام ، پسرعموى پيامبر ( ص ) و داماد آن حضرت و پدر دو سبط و
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1816
مساهمون: جورج جرداق
ص١٨١٦