وقتى دو فرزندش حسن و حسين ( ع ) را ديد فرمود : « چگونه با وجود شما 1 مان ، 2 عثمان كشته شد ؟ » و سپس به فرزندانش حمله كرد و محمدبن طلحه و عبدالله بن زبير و ساير فرزندان مهاجر و انصار را سرزنش كرد .
طلحه جلو دويد و گفت : « يا اباالحسن چرا به حسن و حسين ( ع ) حمله مىكنى ! فرياد نكن ! اگر عثمان ، مروان را از خود رانده بود ، كشته نمىشد ! »
آنان كه عثمان را كشتند دو گروه بودند : گروهى كه به خاطر حق قيام كرده بودند و از عثمان مىخواستند كه از اعمال خود توبه نمايد ، اين گروه شامل مردم حجاز ، مصر ، عراق و ساير شهرها مىشد .
گروه ديگر ، كسانى بودند كه منافع و غنايم ، آنان را فريفته بود . عثمان مطيع اين دسته بود ، و آنان ، او را پر و بال شكسته و تنها ، در محاصره رها كردند .
دربارهء گروه اول پيش از اين توضيح داده شد ، اما دربارهء گروه دوم ، در فصل « توطئه بزرگ » سخن خواهيم گفت . زيرا اين گروه و متنفّذين به حيلهگرى و مكر عليه على ( ع ) و ديگر بزرگان اسلام نيز پرداختند .
اكنون ، نظر و سخن چند تن از نويسندگان معاصر را در خصوص اين انقلاب ، بررسى مىكنيم .
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1746
مساهمون: جورج جرداق
ص١٧٤٦