باب ششم امام سجاد عليه السّلام
امام بعد از امام حسين عليه السّلام فرزندش ابو محمّد على بن الحسين زين العابدين امام سجاد عليه السّلام است كه كنيهء حضرت ابو الحسن نيز مىباشد .
مادرش شاه زنان دختر يزدگرد پادشاه ايران است كه او را شهربانو مىناميدند .
مىگويند كه امير المؤمنين على عليه السّلام حريث بن جابر حنفى را به حكومت يكى از نواحى مشرق گذاشت و او در زمان حكومت خود دو دختر يزدگرد را خدمت امير المؤمنين عليه السّلام فرستاد و امير المؤمنين عليه السّلام هم شاه زنان را به فرزندش امام حسين عليه السّلام بخشيد و از او امام سجاد عليه السّلام متولد شد و خواهرش را به محمّد بن ابو بكر بخشيد و قاسم بن محمّد از او به دنيا آمد بنابر اين امام سجاد عليه السّلام و قاسم پسر خالهاند .
امام سجاد در مدينه سال سى و هشتم هجرت متولد شد و دو سال با جدش على عليه السّلام و دوازده سال با عمويش امام حسن عليه السّلام و بيست و سه سال با پدرش امام حسين عليه السّلام بهسر برد و بعد از شهادت پدرش سى و چهار سال زندگى كرد و سال نود و پنجم هجرت در سن پنجاه و هفت سالگى به شهادت رسيد و سى و چهار سال امامت كرد و در بقيع كنار عموى بزرگوارش مدفون گرديد صلوات اللّه عليه .
امامت امام سجاد عليه السّلام را به راههاى مختلفى مىتوان اثبات كرد .
يكى اينكه امام سجاد عليه السّلام بعد از پدرش از همه برتر و بالاتر بوده است ، چون هم از لحاظ دانش و هم از لحاظ تقوى از همه سرآمد بود . زيرا به دليل عقل امامت حق افضل افراد است .
ديگر اين كه حضرت هم داراى فضيلت بود و هم از لحاظ نسب نزديكتر به امام حسين عليه السّلام بود و به دلالت آيه ذوى الارحام و قصهء زكريا كسى كه بر ديگران نسبت به امام قبل اولويت داشته باشد ، از ديگران شايستهتر به مقام امامت است .
دليل ديگر ، عقل حكم مىكند كه در هر زمانى مردم بايد امام داشته باشند از يك سو هر مدعى امامت غير از امام سجاد عليه السّلام دروغگو بود . و صلاحيت آن را نداشت پس تنها امام آن زمان كسى جز امام سجاد عليه السّلام نمىباشد .