« وإِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِ اَلْمَوْتى ، قالَ أَولَمْ تُؤْمِنْ ؟ قالَ بَلى ولكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي ، قالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ اَلطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اِجْعَلْ عَلى كُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءاً ثُمَّ اُدْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْياً واِعْلَمْ أَنَّ الله عَزِيزٌ حَكِيمٌ 2 : 260 . » ( 1 ) ( و در آن زمان كه ابراهيم عليه السلام عرض كرد : خداوندا ، به من بنمايان كه تو چگونه مردگان را زنده خواهى كرد . خداوند فرمود : مگر ايمان نياورده‌اى ؟ عرض كرد : بلى ، ايمان آورده ام ، ولى براى اين كه اطمينان خاطر پيدا كنم ، خداوند فرمود : چهار عدد از مرغهاى متنوع بگير وبكش وسپس از هر يك از آنها جزئى را بر كوهى بگذار و پس از آن آنها را صدا كن ، با شتاب به سوى تو خواهند آمد ، وبدان كه خداوند عزيز وحكيم است . )