دو مسئلهء روشن در قلمرو هستى براى ما مانند دو اصل مطرح شده است . يك - جهان هستى داراى اشياء و نمودهاى متكثر و متنوع است . دو - اين اشياء با اين تكثر و تنوع ، هستى را در يك مجموعهء مربوط و سيستماتيك ادامه مىدهند . ( 1 ) اين دو اصل دست به يكديگر داده مفهوم نظم را براى ما مطرح كرده‌اند ، زيرا ، اگر اشياء و نمودهاى جهان متكثر و متنوع نبودند يك حقيقت وجود داشت ، در آن صورت نظم و قانون قابل تصور نبود ، چنان كه در بارهء خدا كه واحد حقيقى است اين دو مفهوم غير قابل تطبيقاند ، چون بديهى است كه نظم كه به معناى هماهنگى است بدون وجود يك يا چند چيز كه يك يا چند رابطه آنها را بيك ديگر نپيوندد ، هماهنگى و نظم قابل تصور نخواهد بود و در هر مورد كه نظم مطرح نيست ، قانون نامفهوم است ، زيرا ، قانون قضيهء كليه اى است كه از نظم در ذهن بشرى نمودار مىگردد . پس دو اصل بديهى فوق ، ما را با اين نتيجه روبرو مىسازد كه هستى نظم