از آن جا كه ديده گان انسانى پاداش را مىبيند و در حقيقت ديده گان است كه ما را به عطا و سخا تحريك مىكند . آرى در دنيا جز نابينايان كسى رهايى نخواهد يافت .
اى پادشاه عزيز آن رفيق من عيب ديگرى هم دارد و آن اين است كه او خود بين و خود پرست نيست ، او در موجوديت خويش همواره عيب جو است . او عيب جو و باز گو كنندهء عيب خويشتن است ، او با ديگران رفتار نيكو دارد و به خويشتن بد بين مىباشد .
پادشاه گفت : خيلى ابراز مهارت مكن ، مدح خود را در ضمن مدح او مگو ، زيرا - من او را آزمايش مىكنم ممكن است نتيجهء آزمايش شرمسارت كند .
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 460
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص٤٦٠