ابو محمّد بن عبداللّه بن محمد اليمانى آمده كه در كتب رجال نه ستايشى از او رسيده نه نكوهشى ، نيز نام حسين بن ابى خطاب ديده مىشود كه وضعى نامعلوم دارد و موثّق شمرده نشده است ، و ديگرى طاووس است كه او نيز موثّق دانسته نشده است . بر اين اساس روايت مذكور از نظر سند بى اعتبار است و نمىتوان بدان استدلال كرد .
روايت ديگر نويسنده نيز چنين است . او اين آيات شريفه را : « وَ مَنْ كانَ في هذه أعمى فَهُوَ فى الآخرةِ أعمى و اضَلُّ سبيلًا » « 1 » و « وَ لا يَنفَعُكم نُصْحى إن أردتُ أنْ انْصحَ لكم » « 2 » در حق عبّاس مىداند ( ص 52 و 53 ) .
در سند اين روايت نام جعفر بن معروف ديده مىشود كه موثّق دانسته نشده است .
روايت سوم نويسنده نيز چنين است . در اين روايت آمده است كه اميرالمؤمنين عليه السلام به عبداللّه بن عبّاس و برادرش عبيداللّه چنين نفرين فرستاده : « خدايا دو پسر فلانى - يعنى عبدالله و عبيداللّه - را لعنت كن و پرده بر ديدگان آن دو كش ، چنانكه دل آن دو « الاجلين فى رقبتى » كور شده است و كورىِ ديدهء آن دو دليل كورىِ دلشان گردان » ( ص 52 ) .
در زنجيرهء راويان اين حديث نام محمّد بن سنان ديده مىشود كه بنا به مشهور ، ضعيف است و نجاشى در كتاب خود ، جلد 2 ، صفحهء 208 و ابن غضائرى ، در صفحهء 92 و جز آن دو ، او را
هامش
( 1 ) - اسراء / 72 ؛ هر كه در اين دنيا كور [ دل ] باشد در آخرت هم كور [ دل ] و گمراهترخواهد بود .
( 2 ) - هود / 34 ؛ اندرز من اگر بخواهم به شما اندرز دهم سودتان نخواهد داشت .