ظرف دانش بوده است ، يكى را پراكنده است و ديگرى را پوشيده داشته . بخارى از او روايت مىكند كه گفته : « دو ظرف را از رسولخدا صلى الله عليه و آله حفظ كردم ، يكى از آن دو را پخش كردم و اگر آن يكى را هم پخش مىكردم اين حنجره قطع مىشد » ( صحيح بخارى ، ج 1 ، ص 64 ) .
اگر چنين چيزى از نگاه آنها در حقّ ابو هريره صحيح باشد چگونه نظير آن در حقّ على عليه السلام كه از كودكى خود تا رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله در كنار ايشان بود صحيح نمىباشد ، در حالى كه ابو هريره تنها سه سال « 1 » همراه پيامبر صلى الله عليه و آله بوده است .
امّا مسألهء پوشيده داشتن دانش كه نويسنده بدان اشكال كرده مطلقاً حرام نيست ، زيرا عقل و نقل هر دو بر پوشيده داشتن علم به غير اهل آن و سود نداشتن از آشكار كردن و انتشار آن دلالت دارند ، چنانكه هر دو [ عقل و نقل ] هنگام ترس بر جان يا مال و آبرو پوشيده داشتن آن را واجب مىدانند . اهلسنت روايت كردهاند كه بعضى از صحابه علوم خود را از هراس اينكه مباد افشاى آن به ايشان زيان رسانَد پوشيده مىداشتند ، و از جملهء آن است سخن ابو هريره كه گفته آمد .
ابو ايوب هنگام مرگ گفت : از شما چيزى را نهان داشتم كه از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم . از حضرتش صلى الله عليه و آله شنيدم كه فرمود : « اگر شما گناه نمىكرديد خداوند مردمى ديگر مىآفريد تا گناه كنند و خداى ، گناه
هامش
( 1 ) - بخارى در صحيح ، ج 3 ، ص 1109 به سند خود از ابو هريره نقل مىكند كه گفته : من سه سال همراه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بودم .