مىپذيرد . « 1 » نمونههايى از اين دست در كتابخانه تاريخى ديودور فراوان به چشم مىخورد . براين اساس مىتوان گفت كه ديودور از منابع مختلفى سود جست ، ولى كار خويش را بريك منبع اصلى بنيان كرد . حال پرسش اين است كه منبع ديودور در نگارش هر كتاب چه كسانى بودهاند ؟
مورخان و زبانشناسان آلمانى براى يافتن منابع ديودور در نگارش اثرش ، دست به پژوهشى روشمند زدهاند كه به
Quellenforschung
- تحقيق منابع - موسوم است . ادوارد شوارتز « 2 » اين شيوه را بسط و گسترش داد و آن را براى يافتن منابع ديودور به كار بست . روش شوارتز براين اصل مبتنى است كه وقتى ديودور به نام يكى از نويسندگان پيشين اشاره مىكند ، در واقع مىخواهد اعتراف كند كه از او اقتباس كرده و اين چنين دين خود را نسبت به او ادا كند . اگرچه شوارتز در مقالهى مبسوطى كه در سال 1903 م . نوشت ديودور را سخت به باد انتقاد گرفت و او را نمونهى بسيار ضعيفى از كتابسازان آن دوران خواند « 3 » ، ولى مقالهاش حاوى نكات ارزشمندى است . اين دانشمند فهرستى از تمامى نويسندگان از جمله مورخان ، جغرافىدانان ، افسانهنويسان ، شاعران ، فيلسوفان ، خطيبان و غيره را كه در كتابها و قطعات بازمانده كتابخانه تاريخى موجود است ، درآورد . ما در اينجا تنها نام مورخان ، جغرافىنويسان ، افسانهنويسان و نويسندگانى را كه ديودور به آثار تاريخى آنها اشاره كرده است و ممكن است منبع ديودور در نگارش كتابخانه تاريخى باشند ، مىآوريم « 4 » :
هامش
( 1 ) . كتاب سوم ( بند 11 ، 3 )
( 2 ) .EdwardShawrtz( 3 ) .Ed . Shawartz , RE , V 1 , 1903 , 663 - 704 . s . uDiodoros 38( 4 ) . شوارتز در مقالهى ديگرى( Ed . Schwartz , Griech . Geschichtschreib er , Leipzig , 1959 )منابع ديگرى را به فهرست خود افزود . ر . م گير در پيوست جلد دوازده انتشارات لوبR . M . Geer , DiodorusofSicily ) ( XII , Londres - CambridgeMass . , 1967فهرست دقيق و كاملى از تمامى منابع و ارجاعات ديودور را آورده است . فرانسوا شامو نيز در مقدمهى ترجمهى كتاب اول ديودور( F . Chamoux . DiodoredeSicile , Bibliothequehist orique , Introductiongene rale , CUF , Paris , 1993 )در برخى موارد اشارات شوارتز را كامل كرده ، ولى تنها به آوردن نام مورخين ، جغرافىنويسان و افسانهنويسان كه مىتوانستند منابع ديودور در نگارش كتابخانه تاريخى باشند بسنده كرده است . فهرست ما نيز برگرفته از فهرست اوست .