پرچم ، عهد وميثاقي جاودانه بستهاند .
اگر چه شيعه به خاطر وابستگى به پيامبر وأهل بيت ، از سرمايه اى معنوي ، غنى
وسرشار بهرهمند است ; اما شخصيت امام زمان وظهور موعود أو با تمام
جاذبه هاى ويژهاش نقشى حيات بخش در ايجاد روح اميد ، مهر وعاطفه شيعي ايفا
مىكند .
گروهى از اينكه شيعه نسبت به علماى خود احترام فراوان قائل است انتقاد
مىكنند . در حالي كه گروهى ديگر آن را مورد تقدير قرار مىدهند ، شگفتى وانتقاد
زماني افزايش مىيابد كه مىبينند شيعه به مرجع تقليد خود بعنوان نائب امام
مهدى ( عليه السلام ) احترام وتعظيم نموده ومقيّد به فتواى اوست . اما هنگامى كه اين رابطه
به امامان معصوم ( عليهم السلام ) مىرسد ، عده اى ما را به غلوّ وگزافه گوئى متهم مىسازند
وحتى برخى راه افراط در پيش گرفته وبه شيعيان چنين نسبت مىدهند كه آنان ،
پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) ، امامان ( عليهم السلام ) ومراجع را به درجه خدائى رسانده وآنها را مىپرستند . به
خدا پناه مىبريم از اين اتهامهاى ناروا !
ولى مشكل ، تنها احترام شديد شيعه وتقديس وأطاعت آنان از علماى رباني
وپيشوايان معصوم نيست ، بلكه مشكل اصلى اين است كه همه ما واقعاً از ديدگاه
اسلام نسبت به انسان فاصله داريم ، براي روشن شدن موضوع ، به سراغ قرآن
مىرويم تا نگاهى به ارزيابى اين كتاب آسمانى از شخصيت انسان داشته باشيم :
قرآن كريم در اين راستا سه ديدگاه در مقابل ما قرار مىدهد : نخست ديدگاه جاهلي
است كه در آياتِ مربوط به افراد بي تمدن وكساني كه پيامبر را از پشت ديوار صدا
مىزدند مطرح شده است . ديدگاه دوم كه يك نگاه كاملا مادي است . در آيات
مربوط به دشمنان پيامبران وصاحبان تمدن هاى الحادي ، مورد ارزيابى قرار گرفته
وديدگاه سوم ديدگاه اسلامى است كه در آياتِ مربوط به احترام انسان ورهنمونى أو
عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — صفحة 354
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٣٥٤