الترجمة
از يك نامه اى كه به طلحه وزبير نگاشته وبا عمران بن حصين گسيل داشته أبو جعفر إسكافي آنرا در كتاب مقامات خود كه در مناقب أمير المؤمنين نوشته است يادآور شده .
أمّا بعد ، شما هر دو بخوبى مىدانيد - گر چه نهان مىسازيد - كه من مردم را نخواستم تا مرا خواستند ، ودست بيعت بدانها دراز نكردم تا آنها دست براي بيعت من دراز كردند ، وشما هر دو از كساني هستيد كه مرا خواستيد وبا من بيعت كرديد ، وراستش اين است كه عموم مردم بزور وقهر با من بيعت نكردند وبراى طمع در عرض موجودى كه به آنها پرداخت شده باشد بيعت نكردند ، بلكه از روى رضا ورغبت دست بيعت بمن دادند .
اگر شما بدلخواه با من بيعت كرديد اكنون از خلاف خود بر گرديد وفورا بدرگاه خدا توبه كنيد ، واگر از روى بىميلى وناخواهى با من بيعت كرديد اين بيعت بگردن شما ثابت شده وخود دليل محكوميّت خود را به من سپرديد كه إظهار إطاعت كرديد ونافرمانى را در دل نهفتيد ، بجان خودم قسم شما از سائر مهاجران سزاوارتر به تقيّه وكتمان عقيدة نبوديد ، كناره گيري شما از اين كار پيش از ورود در آن براستى براي شما رواتر بود از مخالفت با آن پس از اعتراف وإقرار بدان .
شما را گمان اين است كه من عثمان را كشتم ، همه آنها كه در مدينه از من وشما هر دو طرف كناره گيرى كردند واز حادثه قتل عثمان بخوبى آگاهند ميان من وشما حكم باشند تا هر كس باندازه اى كه متحمّل انجام اين حادثه شده است مسؤول باشد ، اى دو تن پير مرد كهنسال ورهبر اسلامى از رأى ونظر خود بر گرديد وبسوى حق گرائيد ، زيرا اكنون بزرگترين نكوهشى كه بر شما است همان ننگ كناره گيرى از جبهه نبرد است ، وپيشگيرى كنيد از اين كه اين ننگ با شكنجهء دوزخ توأم گردد .
منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة — صفحة 329
مساهمون: حبيب الله الهاشمي الخوئي
ص٣٢٩