نيست و اگر شخص در بجا آوردن اجزاء و شرايط روزه نه به اجتهاد خود عمل كند
و نه از كسى تقليد نمايد و نسبت به آن سهل انگارى كند و مسائل مربوط به روزه
را نياموزد ( 1 ) و يا از كسى كه نبايد به قول او اعتماد نمود ( 2 ) مسائل خود را اخذ
نمايد ، در اين صورت مجرد امساك از امور مذكور كفايت در امتثال روزه نمى كند
- همانطورى كه در ساير عبادات غير از روزه نيز حكم چنين است - البته اگر
شخص غافل محض باشد ( 3 ) و در واقع از آنچه كه مى بايد امساك نمايد امساك
نمود ، در اين صورت وجوب قضاى روزه بر او معلوم نيست ( 4 ) .
( مسأله 1355 ) : در روزه مستحبى و بلكه در مطلق مستحبات اعم از
روزه و نماز و دعا و غير اينها همين كه شخص بداند كه انجام آن حرام نيست و
از فتواى يكى از علماى شيعه و يا حديثى در استحباب آن مطلع شود در رجحان
انجام آن فعل كفايت مىكند و همچنين است هرگاه قولى بر وجوب آن دلالت
نمايد و يا مجتهدى بر عدم وجوب آن فتوى دهد ، و آنچه از مستحبات كه در
كتب شيعه ذكر شده است ( 5 ) نيز همين حكم را دارد و با رعايت شرايط مذكور در
هامش
( 1 ) شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى : حتى اجمالا .
محمد باقر شيرازى : اگر روزه را طبق متعارف و معمول بگيرد و مطابق رأى
مقلد نيز واقع شود روزه او صحيح است .
( 2 ) شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى : با عدم اعتقاد به وجوب اعتماد بر او .
( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : و يا ملتفت ، البته در صورتى كه قصد قربت از او
فهميده شود .
( 4 ) شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى : در صورت اعتقاد به اينكه امساك
از مفطرات از شخص محقق شده باشد .
( 5 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى : بايد قصد خصوصيت ورود =