بنابراين اگر شخص روزه غير ماه رمضان را در ماه رمضان قصد نمايد از هيچ يك
صحيح نيست ، نه براى غير ماه رمضان و نه براى ماه رمضان ( 1 ) .
5 - اينكه كسى كه مى خواهد روزه مستحبى بگيرد بايد قضاى روزه ماه
رمضان و بلكه غير آن مانند كفاره بر ذمه او نباشد و اما اگر قضاى ديگرى بر
ذمه او باشد ( مانند قضاى روزه پدر و مادر ) و يا در صورتى كه روزه استيجارى بر
ذمه شخص باشد بلكه مطلق تحمل روزه بر خود مثل نذر ، گرفتن روزه در اين
صورت براى او اشكالى ندارد .
6 - اجازه شوهر نسبت به زن و اجازه مولى نسبت به غلام و كنيز ، كه البته
اين شرط در روزه مستحبى است و در روزه واجبى كه وقت آن موسع باشد اين
اجازه معتبر نيست و بلكه مخالفت كردن با آن نيز اشكالى ندارد ( 2 ) ليكن رعايت
احتياط در داشتن اجازه خوب است ، اما در صحت روزه مستحبى فرزند ، با نهى
پدر و مادر خصوصا با تألم و اذيت ايشان اين اجازه شرط است ( 3 ) .
( مسأله 1354 ) : هر شخصى بايد در حكم اجزاء روزه و يا شرائط آن
به اجتهاد خود عمل كند و يا از مجتهدى تقليد نمايد البته در احكامى كه از
ضروريات بوده ( مانند وجوب روزه ماه مبارك رمضان ) و يا نزد مردم معلوم باشد
( مانند حرمت خوردن و آشاميدن عمدى در طول روز ماه رمضان ) تقليد ضرورى
هامش
( 1 ) محمد باقر شيرازى : مگر در روزه يوم الشك كه در آن شخص قصد ماه
شعبان را مىكند و در صورتى كه آن روز از ماه رمضان بود جزء ماه رمضان
محسوب مىشود و يا اينكه در ماه رمضان روزه ديگرى را بگيرد و نداند كه در ماه
رمضان بوده است كه در اين صورت نيز جزء ماه رمضان محسوب مىشود .
( 2 ) محمد باقر شيرازى : اگر مزاحم با حق شوهر نباشد و الا گرفتن روزه تا قبل از
زمانى كه وقت ضيق شود جايز نيست .
( 3 ) محقق خراسانى - محمد باقر شيرازى : بلكه اذن بنابر احتياط لازم است
اگر چه اقوى با عدم تألم ايشان صحت روزه است مطلقا .