بيرون رود و قصد ده روز ماندن در آنجا داشته باشد بايد نمازش را تمام بخواند و
در بين راه ، اولى جمع است و اگر هشت ( 1 ) فرسخ برود نمازش را شكسته
بخواند .
( مسأله 1260 ) : هرگاه شخص به قصد سفر از حد ترخص بيرون رفت
و منتظر رفقاى خود ماند ، اگر به آمدن رفقاى خود مطمئن است و به سفر رفت ،
نماز را شكسته بخواند و اما هرگاه سفرش موقوف به آمدن رفقايش باشد و شخص
به آمدنشان مطمئن نيست ، و به مسافت شرعى هم نرسيده باشد بايد نمازش را
تمام بخواند و اگر به چهار فرسخ رسيده است احوط ( 2 ) جمع است و همچنين اگر
قصدش برگشت از سفر باشد و يا پيش از رسيدن به چهار فرسخ مردد شد ، نماز
خود را تمام بخواند .
( مسأله 1261 ) : هرگاه شخص كه در اول وقت حاضر است ( مسافر
نيست ) نمازش را نخواند و در آخر وقت مسافر است بايد نمازش را شكسته
بخواند و اولى جمع است و اگر در اول وقت مسافر است و در آخر وقت حاضر
است نماز را تمام بجا آورد و اگر قضا شود در اداى قضاى آن نماز اعتبار به حال
وقت فوت ( 3 ) است نه اول وقت ( 4 ) كه بر ذمه او تعلق گرفته است .
( مسأله 1262 ) : هرگاه شخص به همراه كسى به سفر رود و بداند كه
هامش
( 1 ) محمد باقر شيرازى : و يا چهار فرسخ در رفت و چهار فرسخ در برگشت .
( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : در اين دو فرض احتياط ترك نشود .
محمد كاظم طباطبائى : در اين دو فرض و همچنين فرض بعدى اقوى قصر است .
محقق خراسانى : بلكه در بعد از رسيدن به چهار فرسخ ، اقوى قصر است .
( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : اقوى تخيير بين آن دو نماز و احوط جمع مى باشد .
( 4 ) محمد باقر شيرازى : اولى و احوط جمع مى باشد .