نداشته باشند و اگر سابقين مشغول تكبيرات مستحبه و يا مشغول نيت كردن باشند
چنانچه در آن وقت دستهاى خود را بالا ببرند ( 1 ) ، نيت كردن لاحقين اشكالى
ندارد .
( مسأله 1143 ) : هرگاه مأموم در نماز جهريه به هيچ وجه صداى قرائت
امام را در قرائت نشنود ، مىتواند قرائت خود را به قصد قربت مطلقه و نه به قصد
جزئيت بخواند و اگر قبل از تمام شدن قرائت ، امام به ركوع رفت او نيز بايد به
ركوع برود و اگر اين عمل را فراموش كرد مىتواند هر كجا كه بخاطرش آمد هر چه
را كه مى رسد بخواند و اگر در بين خواندن در يك جا صداى امام را بشنود و به خواندن
خود ادامه دهد اشكالى ندارد ( 2 ) ولى اگر صداى امام را مى شنود بايد
گوش كند و اگر نماز اخفاتى باشد ذكر بگويد و اولى سبحان الله گفتن است و
خواندن قرائت در اين صورت مكروه است .
( مسأله 1144 ) : هرگاه شخص فريضهاى را فرادى خواند مىتواند باز
مستحبا به جماعت اقتدا كند به شرط آنكه قضاى يقينى ( 3 ) بر ذمه نداشته باشد .
( مسأله 1145 ) : هرگاه در غير ركعت اول مأموم گمان مى كرد كه به
هامش
( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : مطلق آماده بودن كافى است .
محمد باقر شيرازى : اقرب آن است كه مأمومين با هم تكبير بگويند و اين
مطلب نيز ممكن است و اگر نتوانند احوط تأخر است ، و اكتفا به آماده بودن نيز
قوى مى باشد .
( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : احوط آن
است كه به محض شنيدن مقدارى از صداى امام قرائت را به طور كلى ترك كند .
( 3 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : بلكه مطلقا مىتواند چنان كه
گذشت .