دارد و مىداند كه بعد از سجده معلوم مىشود كه ركعت چندم است هرگاه به
قصد قربت سجده را بجا آورد و سر بردارد تا براى او معلوم شود اشكالى ندارد .
( مسأله 982 ) : هرگاه شخص سهوا نماز عشا را در وقت مشترك و
پيش از خواندن نماز مغرب خواند ، و شك سه و چهار كرد و در حالى كه در شك
بود يقين كرد كه نماز مغرب را نخوانده ، اگر به ركوع رسيده باشد بايد همان نماز
را به قصد عشا تمام كند و تلافيش را بجا آورد يعنى به حكم شك مذكور عمل
كند و بعد نماز مغرب را بخواند ( 1 ) ، و اگر به ركوع نرسيده است بايد نماز را به
نيت مغرب تمام كند و احتياطا نماز مغرب ( 2 ) را اعاده كند و بعد نماز عشا را
بخواند .
( مسأله 983 ) : هرگاه شخص نماز مغرب را در دو ركعتى سلام داد و
بدون انجام عمل منافى ، به نماز عشا مشغول شد و در ركعت اول بخاطرش
آمد ، بايد احتياطا همان را در ركعت سوم قرار دهد ( 3 ) ، و اگر در سوره باشد بايد
هامش
( 1 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : و احتياطا عشا را اعاده كند .
( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : در اتمام ( * 1 )
نماز مغرب اين شك اشكال است و تمام كردن به قصد عشاء و اعاده آن احتياطا بعد
از نماز مغرب ظاهر اين است كه بهتر باشد .
( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : آن را سوم قرار دادن وجهى ندارد بلكه اقوى بطلان است
و ليكن اگر آن ركعت را رها كند و نماز مغرب را تمام كند و بعد اعاده نمايد احوط
است .
محمد باقر شيرازى : سوم قرار دادن محل تأمل و اشكال است و احتياط به
اتمام و اعاده ترك نشود .
( * 1 ) محقق خراسانى : بلكه بر تقدير لزوم عدول در اين صورت اشكالى در
بطلان نماز مغرب نيست ليكن عدول در مثل اين صورت معلوم نيست .