كه يكى از چهار علامت ( جهندگى و شهوت و سستى بدن و بوى شكوفه خرما ) در
آن باشد و علم به عدم وجود باقى نيز نداشته باشد بايد غسل كند ( 1 ) ، بلى اگر
رائحه و بوى خاص بتنهايى در آن باشد بدون سه علامت ديگر احوط ( 2 ) اين است
كه غسل كند و پس از سلب طهارت از خود وضو بگيرد و اما در مرد مريض و
زن ، شهوت و سستى در آنچه بيرون مى آيد مطلقا براى وجوب غسل كافى است .
( مسأله 376 ) : هرگاه شخص در جامه خود منى ببيند و نداند كه كى
جنب شده ، بايد غسل كند و نمازى را كه يقين دارد با جنابت خوانده بايد
وجوبا اعاده يا قضا كند و آنچه احتمال مىدهد كه با جنابت بوده احتياطا اعاده
يا قضا كند .
( مسأله 379 ) : هرگاه شخصى در لباس خود رطوبتى ببيند و يقين كند
كه منى است بايد غسل كند و اگر مظنه يا علم به منى حاصل كند و نداند كه
پيش از غسل بوده يا بعد از غسل واقع شده ، بايد احتياطا ( 3 ) غسل كند و پس از
سلب طهارت ( 4 ) از خود بنابر احتياط براى عبادت خود مانند نماز وضو بگيرد .
( مسأله 380 ) : واطى و موطوئه حيوان بايد احتياطا غسل كند ولى
هامش
( 1 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : اقوى اعتبار اجتماع سه علامت
اول است بلى احوط جمع بين غسل و وضو در صورت انفراد است .
( 2 ) ميرزاى شيرازى : اين احتياط مختص به اين صورت نيست بلكه در جميع صور
انفراد علائم ثابت است .
محمد باقر شيرازى : ليكن باطل نمودن غسل لازم نيست بلكه وجهى ندارد .
( 3 ) ميرزاى شيرازى : بلكه بنابر اقوى .
محمد كاظم خراسانى - محمد باقر شيرازى : ترك اين احتياط نشود .
محمد كاظم طباطبائى : لكن واجب نيست .
( 4 ) محمد باقر شيرازى : گذشت كه سلب طهارت لازم نيست ندارد .