مردم كسى است كه از دعا عاجز باشد و بخيلترين مردم كسى است كه در سلام ( به ديگران ) بخل نمايد .
وَ لْيُؤْمِنُوا بِي . . .
- آنچه من فرستادهام تصديق كنند .
از امام جعفر صادق عليه السلام نقل شده كه فرمود : معناى اين جمله اين است كه بطور يقين بايد بدانند كه من قدرت دارم آنچه را مىخواهند به آنان بدهم .
لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ . . .
- شايد هدايت ، شده و به حق برسند .
سؤال :
ممكن است سؤال شود كه ما بسيارى از مردم را مىبينيم كه دعا مىكنند ولى خداوند اجابت نمىكند بنا بر اين ، با آيه فوق چگونه سازگار است ؟
پاسخ :
كسى نيست كه دعا كند و دعايش موافق حكمت خداوند و بنفع دين او بوده و فسادى هم برايش نداشته باشد جز اين كه خداوند دعايش را اجابت مىكند .
اين مطلبى است كه بايد دعا كننده باور داشته باشد چيزى كه هست گاهى مصالح و منافع بنده ايجاب مىكند كه زودتر آن دعا مستجاب شود و زمانى ديرتر .
سؤال :
اگر گفته شود ما ميدانيم آنچه حكمت خداوند ايجاب كند انجام ميدهد و در اين صورت دعاى بنده و اجابت خدا چه معنا است ؟
پاسخ :
در پاسخ به دو نكته بايد توجه داشت :
1 - از آنجا كه خود دعا اظهار خضوع و انقياد در برابر خداوند است پس دعا عبادت خواهد بود .
2 - چه بسا خود دعا مصلحتى بوجود مىآورد كه حكمت خداوند ايجاب مىكند بر طبق آن مصلحت دعايش را مستجاب كند در صورتى كه قبل از دعا چنين مصلحتى