جزيرهاى فتح خواهد شد كه به آن اندلس گويند ، زندهء آن سعادتمند و مردهء آن شهيد است . » اگر اين حديث صحيح باشد [ پ
r
39 ] فخر آن براى اندلس كافى است ، و اگر صحّت آن ثابت نشده باشد ، با كتاب خدا و سنّت رسول ( ص ) موافق است . اين بدان خاطر است كه هركه در اندلس زندگى مىكند به منزلهء كسى است كه عنان اسبش را در راه خدا به دست گرفته و اين در حالى است كه آنان با وجود بودن دشمن - كه خدا نابودشان كند - در آنجا ساكنند ، و آنها به دليل وجود دشمن و مجاورتى كه با آنان دارند از يكسو و كمى تعدادشان و جدايىشان از همكيشان خود از سوى ديگر هر روز جنگها و غارتهايى دارند ، چرا كه پيش رويشان دريايى هراسناك و پشت سرشان دشمنى توانا ( دانا ) است ، و دشمنى كه خدا نابودشان سازد - زيادند و سرزمينشان به هم پيوسته است . پس در خاك اندلس ديده نمىشود مگر چشم گريانى براى خدا يا جهادگرى در راه خدا يا رزمندهاى كه به خاطر خدا با دشمن در نبرد است ، كه از دين اسلام جدا نمىشوند و پيوسته ملزّم اطاعت خدا هستند . پس كسى كه به اين حالت بميرد ، شهيد از دنيا رفته و هركه به اين حالت زندگى كند سعادتمند است ، چرا كه جهاد بهترين وسيلهء تقرّب به خداست ، و جهادگران نزد خداوند تعالى از پاكترين مقرّبين هستند و به همين جهت خداوند كه راستگوترين گويندگان است فرمود :
إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ . . .
تا آخر آيه « 1 » ، پس اين مطلب موافق كتاب و سنّت است و منّت از آن خداوند است .
هامش
( 1 ) . توبه / 111 .