محمد حسين ، مىگويد :
در آن سال ، گوهر شاه بگم ، كه همسر نادرشاه و ملكه بود ، دستور مرمت حصار آرامگاه امام على ( ع ) را داد . ازاينرو ، يكصد هزار نادرى براى آن خرج كرد و براى بازسازى كاشىهاى صحن ، مبلغ هنگفتى را اهدا كرد . آغاز بهكار آن پروژه در سال 1156 ه . ق / 1743 م ، بود و در سال 1160 ه . ق / 1747 م ، به پايان رسيد . همچنين يك ظرف بخور ، مزين به سنگهاى قيمتى و يك ظرف ساخته شده از طلاى خالص ، به منظور سوزاندن بخور در آن ، به ضريح مطهر ، اهدا كرد . « 1 »
در سال 1156 ه . ق / 1743 م ، كار كتيبه فوقانى كه گنبد را از داخل حرم احاطه كرده است ، به پايان رسيد كه با آجر سفيد به همراه تزئينات واقع در اطراف كتيبه و بالاى آن نگاشته شده است و همه آنها جزء آثار سلطان نادرشاه است ؛ چراكه كتيبه مورد اشاره ، به اسم نويسنده آن ختم شده است كه « مهر على » ، در سال 1156 ه . ق / 1173 م ، آن را نگاشته است . « 2 »
همچنين وى در كتاب خود ، به نقل از تقريرات پدرش ، على ، درباره كتاب « النوادر » ، اثر جدش ، چنين مىآورد :
نادر شاه در سال 1157 ه . ق / 1744 م ، حرم امام على ( ع ) را زيارت كرد . اما او از راه « الرباط » كه شاه عباس اول براى زائران ، ساخته بود و در سمت شرقى حرم قرار داشت ، وارد حرم نشد - كه بعد به مشهورترين و مهمترين بازار نجف تبديل گرديد كه همان سوق الكبير مىباشد - بلكه نادرشاه از كوچه باريكى كه منجر به بابالقبله مىشود ، وارد حرم مطهر گرديد . او با اين كارش ، مىخواست حقير بودن خودش را به صاحب حرم ( ع ) بنماياند . ازاينرو ، در گردن خودش ، يك زنجير طلا قرار داد و آن را به يك مرد ناآشنا داد تا او را به داخل حرم برد ؛ بعد از آنكه
هامش
( 1 ) . ر . ك : تاريخ النجف الاشرف ، ج 2 ، ص 334 .
( 2 ) . ر . ك : همان ، ص 333 .