مردم با هر نوع بيمارى و زمينگيرى ، از عراق ، خراسان ، سرزمين فارس و رم ، به اين ضريح مطهر مىآيند . اين بيماران در دستههاى سى نفرى ، چهل نفرى و همانند اين ، گردهم مىآيند . پس از ثلث دوم شب ، روى ضريح مقدس گذاشته مىشوند ؛ درحالىكه مردم منتظرند اين افراد از جاى خود بلند شوند . بين اين مردم ، نمازگزار ، دعاگو ، قارى قرآن و زائران ضريح مطهر وجود دارد . هنگامى كه نصف شب يا دو سوم آن يا چيزى شبيه به آن سپرى شد ، همه آن بيماران ، صحيح و سالم ، بدون هيچگونه بيمارى از جاى خود بلند مىشوند ؛ درحالىكه مىگويند : « لا إله الا الله ، محمد رسول الله ، عليّ وليّ الله » .
سپس ابنبطوطه مىگويد :
اين كار نزد آنان ، مستفيض است و از اشخاص قابل اعتمادشان درباره اين مسئله سؤال كردهام . من در اين شب ( 27 رجب ) ، آنجا حضور نداشتم . اما در مدرسه ضياف ، سه مرد را ديدم : يكى از سرزمين رم ، دومى از اصفهان و سومى از خراسان آمده بودند . آنان بر اثر بيمارى ، زمينگير شده بودند . . . . از آنها درباره كارشان سؤال كردم . به من گفتند كه آنها شب زندهدارى آن شب را درك نكردهاند و منتظر آمدن آن شب ، در يك سال ديگرند .
شيخ محمد حسين حرزالدين ، در كتاب « تاريخ النجف الاشرف » ، به پويايى وضعيت اقتصادى و تجارى نجف در عصر ايلخانان كه از سال 656 ه . ق / 1258 م ، تا سال 736 ه . ق / 1335 م ، تداوم داشته ، اشاره نموده و گفته است كه مسافت شهر نجف در سال 740 ه . ق / 1339 م ، 2500 قدم ، بوده است ؛ همانگونه كه حمدالله مستوفى قزوينى آن را مشخص نموده است . « 1 »
اما درباره درآمدهاى آن بايد گفت : درآمدهاى آن در سال 740 ه . ق / 1339 م ، 76 هزار دينار بوده است ؛ همانگونه كه از دو كتاب « نزهة القلوب » و « تاريخ آل
هامش
( 1 ) . ر . ك : تاريخ النجف الاشرف ، ج 2 ، ص 226 - 229 .