گويا قدمت گنجينه ضريح امام على ( ع ) به اندازه خود ضريح مطهر ايشان مىباشد . ابنبطوطه درباره آن مىگويد : « گنجينه ضريح ، بزرگ است ؛ به اندازهاى در آن اشياء وجود دارد كه به علت فراوانىشان قابل ثبت نيستند » . بدون شك بيشتر منابع مالى آن ، از طريق نذرهايى بود كه تقديم ضريح مطهر امام على ( ع ) مىشد . البته بخششهاى زائران نيز در تأمين آن منابع نقش داشتند .
متصديان آنجا ، از همان لحظه اهداى نذورات ، به نگهدارى آن اشياء در اماكن امن توجه داشتهاند . ابنبطوطه در اينباره مىگويد :
بين مردم عراق و ساير سرزمينها ، بيمارانىاند كه براى شفا يافتنشان ، در ضريح مطهر نذر مىكنند . كسانى كه سرشان مريض مىشود ، يك سر از طلا يا نقره مىسازند و آن را به ضريح مطهر مىآورند . نقيب نيز آن را در گنجينه مىگذارد . اگر دست ، پا و ساير اعضاى بدنشان نيز دچار بيمارى شود ، همين كار را مىكنند .
ابن بطوطه مىگويد : « مردم اين شهر ، همه رافضى ( شيعه ) هستند » . همچنين مىگويد : « اين ضريح ، كرامتهايى داشته است كه از طريق آن ، براى اهالى اين شهر ثابت شده است كه قبر امام على ( ع ) در آنجا واقع شده است » .
ابن بطوطه ، مدارس و تكيهها و بناى خوب اين شهر را مىستايد و مىگويد :
در مقابل جايى كه گمان مىكنند قبر امام على ( ع ) ، آنجاست ، مدارس ، تكيهها و خانقاههايى وجود دارد كه به بهترين شكل ، بنا شدهاند . ديوارهاى آنها كاشىكارى شده است كه شبيه ظروف لعابى ماست . اما رنگش روشنتر و نقش و نگارهايش ، قشنگتر است .
او با وجود شكى كه به مكان ضريح مطهر از خود نشان داده است ، به تفصيل از كرامتهاى آن حضرت بهويژه در شب 27 رجب ، صحبت كرده و گفته است :
قبر الإمام علي ( ع ) وضريحه ( تاريخچه آستان مطهر امام على ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 323
مساهمون: صلاح مهدى الفرطوسي
ص٣٢٣