( ( 3802 ) ) اِبْلَعى يا اَرْضُ دَمْعى قَدْ كَفى * اِشْرَبى يا نَفْسُ وِرْداً قَدْ صَفا
ن 571 6 - ك 198 12
ابلعى : فرو براى زمين اشك مرا كه كفايت كرد و گرنه طغيان كند .
اشربى : بياشام اى نفس از آب خورى كه به تحقيق صاف شده و مراد ورد ودّ است كه در نسخه ودّ است .
( ( 3803 ) ) عُدتَ يا عيدى اِلَيْنا مَرْحَبا * نِعْمَ ما رَوَّحْتَ يا ريحَ الصَّبا
ن 571 7 - ك 198 12
عُدتَ : عود كردى اى خجسته عبد من بسوى ما آفرين بر تو .
نعم ما : نيكو ترويحى به روح من كردى اى باد صبا .
( ( 3806 ) ) گر چه دل چون سنگ خارا مىكند * جان من عزم بخارا مىكند
ن 571 10 - ك 198 14
گر چه دل : گر چه مطلوب دل خود را در جور چون سنگ كند .
( ( 3810 ) ) هر كجا باشد شه ما را بساط * هست صحرا گر بود سمّ الْخِياط
ن 571 16 - ك 198 18
سمّ الخياط : سوراخ سوزن .
بىقرار : در بعض نسخ آشكار و غلط است .
( ( 3815 ) ) او ز تو آهن همىخايد ز خشم * او همىجويد ترا با بيست چشم
ن 572 2 - ك 198 24
آهن همىخايد : سر كشد كه آهن خاى كنايه از اسب سركش است .
( ( 3822 ) ) خشم شاه عشق بر جانش نشست * بر عوانىّ و سيه روييش بست
ن 572 9 - ك 198 28
بر عوانى : چون درد و سوز و بىصبرى .
و سيه رويى : چون ملامت كه به منزلهء مير غضب زنگى است .
( ( 3824 ) ) هر كه بينى در زيانى مىرود * گر چه تنها با عوانى مىرود
ن 572 11 - ك 198 29
گر چه تنها : يعنى هر كه در معصيتى قدم مىزند گر چه به ظاهر تنها قدم مىزند ولى در باطن با عوانى بلكه با عوانانى قدم مىزند كه ديو نفس و شيطان و تبعهء ايشانند .