همزمان رحلت رسول اكرم ( ص ) تولد يافت و شيعيان بلافاصله موجوديت و شخصيت خود را ( در جانبدارى عملى از پيشوائى و زعامت امام على ( ع ) در ميان مسلمانان ) به آزمايش گذاردند .
هدف " شيعى " از همان لحظهء نخست ، در انكار و اعتراض بر تصميم و تحميل سقيفه در خنثى كردن طرح خلافت امام ( ع ) و بر اريكه نشاندن ديگرى ! مجسم و نمايان گرديد . « 36 »
طبرسى در احتجاج از ابان بن تغلب نقل مىكند كه گفت :
به امام صادق ( ع ) عرض كردم : فدايت شوم ، آيا در ميان اصحاب رسول خدا ( ص ) كسى بود كه خلافت ابو بكر را
هامش
( 36 ) - افرادى كه از انتخابات ! سقيفه ناراضى بودند .
به عنوان اعتراض از اكثريت جدا و متمايز گشتند و از همان زمان بناى " تشيع " و تبعيت و پيروى از على بن ابى طالب ( ع ) پىريزى شد و افراد " شيعه " معين و مشخص گرديدند .
برخى از مورخين اسلامى اسامى اين افراد را ذكر نكرده و بهطور اجمال به جملهء ( بنى هاشم و جمعى از انصار و ديگران در خانهء على ( ع ) گرد آمده و به بيعت حاضر نشدند ) اكتفا كردهاند ( رجوع كنيد به تاريخ طبرى / ج 2 / صفحهء 446 - شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد / ج 2 / ص 19 - و سيرهء ابن هشام / ج 4 / صفحهء 335 - 338 ) ولى يعقوبى در تاريخ خود