معنى لغوى شيعه
شيعه از نظر لغت به معنى پيروان و ياران و انصار است ، و با همين ساختمانِ لفظى بر مفرد و تثنيه و جمع و مذكر و مؤنث - بدون نيازى به تغيير قالبِ تعبير آن - اطلاق مىگردد ، و ريشهء آن « مُشايَعَت » به معنىِ مطاوعه و پيروى كردن است . اين واژه اختصاصاً در موردِ فرد و يا افرادى به كار مىرود كه دوستدارِ على و فرزندانِ او هستند و به امامت آنها اعتقاد دارند تا آنجا كه اگر واژهء « شيعه » بدون قيد و شرطِ اضافى به كار برده شود و قرينهاى در كار نباشد اذهان به چنان افرادى منصرف مىشود كه قائل به امامتِ امامانِ ياد شده هستند .
ابن خلدون در مقدمهء « العِبَر » « 1 » مىنويسد :
« شيعه از لحاظ لغوى به معنىِ ياران و پيروان است ، و در اصطلاح فقها و متكلّمين - اعم از پسينيان و پيشينيان - بر
پاورقی
( 1 ) ص 138 .