اما بعد ، دنيا انسان را از توجه به آخرت باز مى دارد و دنيادار هر چه بيشتر از دنيا بدست آورد آزمندتر مى گردد و حرصى فراوانتر مى يابد ولى اين دستاوردهاى بسيار دنيوى او را به نعمتهاى آخرت نمى رساند و پس از مرگ آنچه فراهم آورده پراكنده مىشود و استواريش به سستى مى گرايد و اگر تو از گذشتهات پند بگيرى در نگهدارى بهرهمنديهاى معنوى آيندهات خواهى كوشيد .
با حق
معاويه در گرما گرم جنگ صفين نامهاى به امام نوشت و از حضرتش خواست تا سرزمين شام را به او واگذارد و امام در پاسخ او چنين نوشت : اين كه فرمانروائى سرزمين شام را از من مى خواهى ، من چيزى را كه ديروز به تو ندادهام امروز هم نخواهم داد و اين كه گفتهاى ( جنگ مردان عرب را خورد و نيمه جانهائى بيش باقى نگذاشت ) آگاه باش ، كسى كه در راه حق كشته شد ، رهسپار بهشت مىشود و آن كس كه در راه باطل كشته شد به آتش مى افتد و اين كه گفتهاى نيرو و مردان جنگى ما با هم برابر است چنين نيست زيرا هرگز تلاش تو كه در راه باطل و ترديد به كار مى رود از كوشش من كه در راه ايمان و يقين انجام