فاطمهء زهرا إرثى را كه از پيامبر برده شود ، فراياد پدر آورد ، و پيامبر هم با لفظ « آرى » با او همداستان گشت و هيچ نگفت : « إنّا معاشر الأنبياء لا نورث » . « 1 »
اگر قرار بود كسى از پيامبر إرث نبرد ، اين موضوع نخست به زهرا گوشزد مىشد كه وارث پيامبر به شمار مىرود ؛ چه ، دو پسر او ، در جائى كه مادرشان هست ، از حيث طبقه از نياى خود إرث نمىبرند ؛ ولى مىبينيم كه پيامبر با دخترش در اين خواسته مخالفت نكرد و فرمود : « آرى » .
و أمّا ميراثى كه از پيامبر جاودانه مىماند ، همان « خلق عظيم » است ، نه حطام دنيا كه تباهى مىپذيرد . اين ميراث براى آن دو فرزند گرامىتر بود ، و از همين رو ، زهرا از بخشش پيامبر به فرزندانش خشنود شد ؛ بويژه كه پيامبر مهمترين صفات ضرور براى رهبرى إلهى را به آن دو بخشيده بود :
شكيبائى ، و صبر بر شدائد ، و هيبت ، و والايى ، و جلالت ، براى حسن كه در روزگار خويش به گرفتاريهاى گوناگون مبتلا شد ، و از اين رو ، پيامبر آنچه مورد نياز پيشوايان صابر است ، به وى عطا كرد .
و شجاعت ، و بىپروائى ، و دليرى ، و بخشندگى ، براى حسين كه در راه خدا و براى برفرازيدن كلمة اللّه قيام كرد ، و از اين رو ، پيامبر ضرورترين چيز براى پيشوايان جهادگر را به او عطا نمود .
هامش
( 1 ) . يعنى : « كسى از ما پيامبران ميراث نمىبرد » ! اين مضمونى بود كه أبو بكر ادّعا كرد از پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - شنيده و بدين دستآويز فدك را از دست صاحب حقيقى و شرعى آن ، زهراى مرضيّه - سلام اللّه عليها - ، خارج كرد و غصب نمود ، و رفت آنچه رفت .
حال آن كه نه أصل اين خبر پذيرفتنى است ، و نه معنائى كه أبو بكر از آن إراده كرده قابل دفاع . افزون بر آن ، « فدك » را پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - در زمان حيات به حضرت زهراء - سلام اللّه عليها - بخشيده بودند .
بارى ، دربارهء اين خبر منسوب ، نگر : نظرات فى تراث الشّيخ المفيد ، السّيّد محمّد رضا الحسينىّ الجلالىّ ، ط : 1 ، صص 122 - 126 ؛ و : دقائق التّأويل و حقائق التّنزيل ، أبو المكارم حسنى ، پژوهش جويا جهانبخش ، ص 70 و 535 و 569 .