و در حديث ديگر فرموده است :
[ 45 ] مانندگى به او را ميان خويش قسمت كردهاند . « 1 »
باشد كه وجود اين دو فرزند ، يادى و اندرزى باشد :
تا وجود پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در ديدهء مردمان ، و ياد او در دل ، و أثر او در خرد ايشان ، استمرار يابد .
و عبرتى باشد براى تاريخ ؛ تا به آنان كه حسين را كشتند و با چوبدست بر دندانهاى پيشينش زدند ، بگويد كه آنان پيامبر را كشتهاند و چوبدست خود را بر دندانهاى پيامبر زدهاند .
همين شباهت بود كه خادم پيامبر را برانگيخت :
أنس بن مالك ، هنگامى كه سر حسين را آوردند و ابن زياد با چوبدستش بر آن ضربه مىزد ، وقتى ديد كه آن چوبدست بر دندانهاى پيشين أبا عبد اللّه الحسين فرود مىآيد ، گفت :
[ 48 ] هان ! او شبيهترين آن دو بود به پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم .
هامش
ظاهرا مضمون درست آن باشد كه در روايتهائى ديگر از أمير المؤمنان - عليه السّلام - نقل شده و در آنها خاطرنشان گرديده است كه إمام حسن - عليه السّلام - در سينه به بالا ، و إمام حسين - عليه السّلام - از پائين سينه به پائين ، به رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - مىمانستند . ( نگر : حلية الابرار ، البحرانى ، تحقيق : البروجردى ، ط . مؤسّسة المعارف الإسلاميّة ، 3 / 69 - 72 ) .
( 1 ) . مختصر تاريخ دمشق ابن منظور ( 7 / 3 - 124 ) .