فرجام
اين ، إمام أبو عبد اللّه الحسين - عليه السّلام - است :
سيماى او ، و سيرهاش پيش از كربلا ، و در سرزمين كربلا در روز عاشورا .
پس از كربلا هم ، در اين زمان كوتاه يا بلند ، در درازناى چهارده سده ، همچنان ياد إمام حسين - عليه السّلام - باقى است ، فريادهاى او در گوش زمانه طنينافكن است ، و نه نداهايش ، نه غصّههايش ، و نه قالب حركتش ، هيچيك پايان نپذيرفتهاند .
تاريخ ، وجود او را بازمىآفريند ، بازمىگرداند ، نفسهاى او را تكرار مىكند ، و ثابت مىكند كه « هر روز عاشوراست و هر سرزمين كربلا » .
اگر اين روزگار از وجود شخص إمام حسين - عليه السّلام - بىبهره است ، روح و أهداف او ، در فرزندانش ، پيروانش و كسانى كه راه و روش و طريقهء او را پى گرفتهاند تبلور يافته ؛ و اينان زمين را از نشانههاى او پر مىكنند ، پاسدارانه پرچم حق را بر دوش مىگيرند و در سراسر جهان به اهتزاز در مىآورند ، تا اين كرهء خاكى به حكم خداوند بازگردد ، بشريّت از نعمتهاى إلهى بهرهمند شود ، و وعدهء خداوند تحقّق يابد كه در كتاب ارجمندش مىفرمايد :
« وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ »
.
( النّور / 55 : خداوند به كسانى كه إيمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند ، وعده داده است كه آنان را در اين سرزمين جانشين گرداند ، همچنانكه كسانى را كه پيش از آنان بودند نيز جانشين پيشينيان گردانيد ؛ و دينشان را كه بر آنان