يا قوم لا تقتلوا حسينا فيسحتكم اللّه به عذاب « و قد خاب من افترى » « 1 » « اى قوم من ، برايتان از روز سخت گروههاى مشرك بيمناك هستم ، مثل سنت عذابى كه در نوح و عاد و ثمود و كسانى كه پس از آنان بودهاند ، جريان پيدا كرد خداوند نمىخواهد به بندگان ستم روا دارد ، اى قوم من برايتان از روز قيامت [ روزى كه فرياد مردم بلند گردد ] مىترسم ، روزى كه [ از عذاب ] پشت كنيد ولى از سوى خدا هيچ حافظى نداريد ، و كسى را كه خدا گمراه نمايد هيچ راهنمايى نخواهد داشت » اى مردم حسين را نكشيد كه خدا شما را با عذاب از بين خواهد برد . « هر كس افترا پيشه كند نوميد خواهد گرديد . »
حسين [ عليه السّلام ] فرمود : يا بن أسعد ! خدا رحمتت كند . آنها [ پيشتر ] دعوتت را به حق و حقيقت نپذيرفته ، و براى نابودى شما و يارانت بپاخاسته ، و مستوجب عذاب شدهاند چه رسد به حال ، كه ديگر برادران صالح شما را كشتهاند ، [ و كار از كار گذشته است . ]
[ حنظله ] گفت : راست مىگويى ، فدايت شوم ! شما عالمتر و داناتر از من و در دعوت كردنشان به حق شايستهترى ، آيا ما به سوى آخرت نمىرويم و به برادرانمان ملحق نمىشويم ؟ [ هنوز وقتش نرسيده كه بدانها ملحق گرديم ؟ ] [ حضرت ] فرمود : برو به جايگاهى بهتر از دنيا و ما فيها ، [ برو ] به ملكى كه از بين رفتنى نيست .
[ حنظله ] گفت : السلام عليك يا أبا عبد الله ، درود خدا بر شما و خاندانت ، خدا ما را در بهشتش به يكديگر بشناساند ! امام [ عليه السّلام ] گفت : آمين ، آمين .
هامش
( 1 ) طه / 61 .